Jan
Imi?, które przyw?drowa?o z ziemi izraelskiej, a po hebrajsku brzmia?o Johohanan, co znaczy: Jahwe jest ?askaw. Tak ?atwo ukochany i porzucony w piosence, z poci?giem do wierzchowca, do szabli w prawej r?ce, zaledwie ma?ym ch?opcem do kolan matki si? tuli, a ju? wygnany, st?skniony albo zabity od kuli. Nie lubi lekkich ?artów, zaraz ma ?zy pod powiek?, ch?tnie zaje?d?a w go?cin?, a ?egna? mu si? nie lekko. Nie k?amie, nieraz nie pali, a ju? przenigdy nie pije. Rzadko pomy?lnie si? ?eni, a gdy si? tak zdarzy przypadkiem, to bywa naprawd? szcz??liwy dopiero, gdy jest ju? dziadkiem. Jest przede wszystkim wierny sobie i swoim zasadom. Zwykle ma g??bokie zainteresowania i sk?onno?ci do poezji i magicznego my?lenia. Cz?sto te? w duszach Janów kryje si? du?y potencja? artystyczny i twórczy. Jan czuje si? zwi?zany ze swoj? rodzin?, kr?giem przyjació?, rodzinn? okolic? - chocia? w ?adnym razie nie jest zwierz?ciem stadnym. Przeciwnie, jest do?? odporny na wp?ywy innych ludzi, na nowinki i wszelkie mody.